Vanmorgen vroeg op pad. Rugzak met boeken en multomap bij me en bang om de straat over te steken: ik voelde me minstens (ahum) 40 jaar terug in de tijd.

De lerares bij Egyptisch is fantastisch. Een mooie jongedame, Aisha geheten,(Nubisch bloed volgens mij, en ik heb er verstand van tenslotte), die als een actrice een voorstelling geeft, grapjes maakt en de groep ontzettend goed mee weet te krijgen. De lerares Standaard Arabisch heet Heba. Aardig, heeft wat tijd nodig om losser te worden, maar veel serieuzer. Nou is Standaard ook een heel serieus vak, dus dat past wel.

Het was handig geweest als de school vantevoren had laten weten dat je een cd-speler nodig hebt. Heb ik niet bij me, ondanks die 40 kg. Ik kan na de lessen in het computerlokaal wel oefenen, maar dan ben ik al engiszins versleten.

Maandag geen les, vanwege de verjaardag van Mohammed (Ja, de Profeet himsel). Volgens mij is dat een overblijfsel van de tijd dat de sjiieten hier de baas waren. (Zie het boek Inside Egypt van John Bradley. Absoluut het meest complete en onthullende boek over het huidge Egypte. Deondertitel is onheilspellend:The land of the pharaohs on the brink of revolution o.i.d,.Boek is hier verboden overigens). De recht-in-de-leer soennieten gruwen van verjaardagen e.d. Zoals met veel dingen nemen de Egyptenaren het niet zo nauw.

Zo'n extra vrije dag komt me goed uit als de 3 dames uit het zuiden hier zijn. Met de dames om me heen kan de hele dag en avond oefenen.

Salaam.