Prima reis gehad met de nachttrein naar Luxor. We hadden een kaartje van een grote taxi (nodig voor onze flinke hoeveelheid bagage) en dus deze man gebeld: Osama. Kwam keurig op tijd. Vond het wel erg gezellig met ons. Bleef koffiedrinken in de stationsrestauratie. Hilde mijmerde over een liedje: Es fahrt ein Zug nach nirgendwo (Lidy en Didi: umlaut lukt me niet). Ik moest aan Osama uitleggen waar het liedje over ging. Sip gezicht. Osama mis mabsoed (niet happy). Waarom niet? Zonder ons ongelukkig, wil mee naar Luxor. Nou, we hebben hem vrolijk uitgezwaaid... Toen kwamen de sms-jes....

Toen we lunchten bij het Marriott-hotel in Cairo zagen we daar het nationale voetbalteam vanZambia voorbij schuiven. Speelden die avond tegen Egyptein de voorronde vanhet Wereldkampioenschap. 's Avonds Mo aan de telefoon die zeer treurig reageerde toen ik vroeg hoe het met hem ging. Ik vroeg geschrokken ofer wat ergs gebeurd was? Ja, Egypte-Zambia 1-1.18 Miljoen Egyptische mannen in mineur. Die willen vanavond niet met hun vrouw slapen, hoor, was zijn voorspelling. Dat lijkt me een zegen voor het land, zei ik, er zijn hier al veel te veel mensen (80 miljoen). Van mij mogen ze vaker slechtspelen!Ik sprak de eerste ochtend in Cairo in hotel Flamenco 2 Nederlanders die hier vaak komen voor waterprojecten. De toekomst doet ht ergste vrezen. In 2050 130 miljoen mensen. En dan te weten dat maar 5 tot 10% van het grondoppervlakte voor bewoning ontwikkeld is. Alleen de strook langs de Nijl. De rest is pure woestijn.

Onze villa bevalt ons prima. 3 slaapkamer, 3 badkamers, grote salon, keuzen en zeer groot balkon met zitjes. Goed uit te houden dus.

Vanavond eten bij Mo's familie. We hebben taartjes meegenomen van El Abd, de beste patisserie van Cairo.

Salaam, ook van Mutti